श्रीसद्गुरूकृपादर्शन
श्रीमत् परमहंस परिव्राजकाचार्य सदगुरू भगवान श्री श्रीधर स्वामी महाराज विरचित

ऐके ऐके गा ! भक्तराया । श्रीगुरुठायीं अमित दया । सकल आपदा निवारुनियां । आनंद रूप करी ॥ १ ॥ अमृतातें अमर करी । ती ही गुरुभक्ती संसारी । तीस सेवितां कैची उरी । रोगादिकातें ॥ २ ॥ अरे ! सूर्य सन्निध असतां । कैचा बाधे अंधार तत्वतां । तेवी गुरुकृपेच्या दिठीं पाहतां । अज्ञान केवी ॥ ३ ॥ कल्पतरूचिये तळवटीं । कैची दुःखाची भोगवटी । उगीच दुःखे हिंपुटी । कां ? बा ! व्हावें ॥ ४ ॥ अगा ! क्षीर समुद्रीं रिघोन । वागवी जरी दुग्धाची वाण। तया काय म्हणों । सांगे बापा ॥ ५ ॥ सद्गुरूकृपेचेनि पडिभरें । सकळ माया वोसरें । अज्ञान तेंहि नुरें । सत्य सत्य त्रिवाचा ॥ ६ ॥ अग्नीतें पाचोळा जाळी । हें केविं घडे त्रिकाळीं । गुरुभक्तातें केवीं कवळी । कळिकाळू ॥ ७ ॥ निजकृपेची पाखर घाली । परम दयाळू गुरुमाउली । स्वानंदउबे वाढवी वहिली । शिष्य परंपरा ॥ ८ ॥ उपमा नाही ज्या त्रिभुवनीं । जो का व्यापक जनीं वनी । जया आठवती देव मुनी । आनंदमात्र गुरु तो ॥ ९ ॥ माय-अविद्येची मात । नसेंचि गुरुठायी संतत । जीवेश हे ही वंध्यासुत । सद्गुरूठायीं ॥ १० ॥ आनंदाविण जेथें कांहीं । मानावया दुजें नाही । तोचि एक सद्गुरू पाही । आनंदघन ॥ ११ ॥ तरांगामाजी जेवी समुद्र । किरणामाजी रवि सुभद्र । तेविं गुरु हा आनंदसांद्र । ‘मी’ या भानीं ॥ १२ ॥ मृगजलाभासीं सूर्यप्रकाश । विश्वासभासीं आत्मा अविनाश । आनंदरूप निर्विशेष । सद्गुरुरूपें ॥ १३ ॥ सद्गुरू म्हणजे स्वरूप जान । जेथें नाही दृश्यभान । तेथें दर्शनाची मात आन । केवीं उरे ॥ १४ ॥ आनंदस्वरुपाचें ध्यान करी । आनंदचि तूं आणि मी निर्धारी । आनंदा उरवी बाह्यांतरी । आनंदचि होई ॥ १५ ॥ अगा ! हें मोक्षाचें वर्म । स्वरूप निष्ठेचा धर्म । निज जीवनाचें मर्म । यथार्थ जाणे ॥ १६ ॥

श्रीसीतारामचंद्रार्पणमास्तु
जय जय रघुविर समर्थ!!
श्री सद्गुरू समर्थ रामदास स्वामी महाराज कि जय!!
श्रीमत् परमहंस परिव्राजकाचार्य सद्गुरू भगवान श्री श्रीधर स्वामी महाराज कि जय!!!